Nauka Przyroda Technologie

 

Czasopismo naukowe założone przez Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu,
którego celem jest publikacja wyników badań realizowanych we wszystkich dyscyplinach nauk przyrodniczych.

Język polski English
Szybkie wyszukiwanie:

2017 tom 11 zeszyt 1, 5-22 http://dx.doi.org/10.17306/J.NPT.00186
Krzysztof Górecki, Piotr Lewandowski
Hydromorfologiczna ocena Wielkiej Pętli Wielkopolski – porównanie metod i wyników
Streszczenie.

Wstęp. Przyjęcie Ramowej Dyrektywy Wodnej (Dyrektywa..., 2000) spowodowało konieczność oceny cieków wodnych z użyciem trzech elementów: biologicznego, fizykochemicznego i hydromorfologicznego. Badania stanu hydromorfologicznego prowadzono w Polsce od początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku, jednak żadna z metod wykorzystywanych w tym celu nie spełniała w pełni wymagań RDW. W 2009 roku na zlecenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska opracowano metodę zgodną z RDW – Monitoring Hydromorfologiczny Rzek (MHR). Celem niniejszej pracy było porównanie wyników uzyskanych metodą opracowaną przed wprowadzeniem RDW i nową metodą MHR.

Materiał i metody. Badania wykonano na szlaku wodnym o długości 709 km zwanym Wielką Pętlą Wielkopolski (WPW). W jej skład wchodzą dwie największe rzeki Wielkopolski – Warta
i Noteć oraz łączący je kanał Warta–Gopło. Oceny stanu hydromorfologicznego dokonano na podstawie podziału na Jednolite Części Wód Powierzchniowych (JCWP) zgodnie z wymaganiami Ramowej Dyrektywy Wodnej (Dyrektywa..., 2000). Badaniami objęto 17 JCWP składających się na WPW. Pod względem kategorii naturalności pięć z nich zalicza się do wód sztucznych, pozostałe 12 do wód naturalnych. Do oceny hydromorfologicznej powyższych cieków wykorzystano dwie metody: EcomorphEval – metodę terenową oraz Monitoring Hydromorfologiczny Rzek (MHR) – metodę fotointerpretacyjną.

Wyniki. Według metody MHR większość JCWP zaliczono do II lub III klasy stanu hydromorfologicznego (cieki naturalne) albo potencjału hydromorfologicznego (cieki sztuczne). W grupie tej znalazły się wszystkie cieki sztuczne. Tylko jedną naturalną JCWP (ujściowy odcinek Noteci) zaliczono do I klasy stanu hydromorfologicznego. W przypadku pierwszej metody – EcomorphEval – oceny poszczególnych JCWP były bardziej zróżnicowane. Wyniki uzyskane obiema metodami zostały następnie porównane.

Wnioski. Różnice w ocenie poszczególnych JCWP wynikały głównie z nieoceniania elementu ciągłości rzeki w metodzie opracowanej przed RDW (EcomorphEval) oraz z różnej liczby ocenianych wskaźników i atrybutów w przypadku strefy przybrzeżnej i użytkowania doliny.

Słowa kluczowe: hydromorfologia, droga wodna, porównanie metod, MHR, EcomorphEval, Wielka Pętla Wielkopolski
PDFPełen tekst dostępny w języku polskim w formacie Adobe Acrobat:
http://www.npt.up-poznan.net/tom11/zeszyt1/art_1.pdf

http://dx.doi.org/10.17306/J.NPT.00186

Zapis do cytowania:

MLA Górecki, Krzysztof, and Piotr Lewandowski. "Hydromorfologiczna ocena Wielkiej Pętli Wielkopolski – porównanie metod i wyników." Nauka Przyr. Technol. 11.1 (2017): 5-22. http://dx.doi.org/10.17306/J.NPT.00186
APA Krzysztof Górecki1, Piotr Lewandowski2 (2017). Hydromorfologiczna ocena Wielkiej Pętli Wielkopolski – porównanie metod i wyników. Nauka Przyr. Technol. 11 (1), 5-22 http://dx.doi.org/10.17306/J.NPT.00186
ISO 690 GóRECKI, Krzysztof, LEWANDOWSKI, Piotr. Hydromorfologiczna ocena Wielkiej Pętli Wielkopolski – porównanie metod i wyników. Nauka Przyr. Technol., 2017, 11.1: 5-22. http://dx.doi.org/10.17306/J.NPT.00186
Adres do korespondencji:
Krzysztof Górecki
Katedra Entomologii i Ochrony Środowiska
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
ul. Dąbrowskiego 159
60-594 Poznań
Poland
e-mail: goral@up.poznan.pl
Zaakceptowano do druku: 31.03.2017